17/06/12 - 36 (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์/ ไทย/ 2555)
 
 
     36 คือภาพยนต์ขนาดยาวที่นวพลคิดเอง ทำเอง(ร่วมกับทีมงานจำนวนไม่มาก) ขายเองแล้วก็เอาออกมาฉายเองโดยไม่ผูกมัดกับระบบเดิมๆที่เอาหนังเข้าโรงแล้วฉายตามระยะเวลาสั้นๆตามที่ได้ตกลงไว้กับทางโรงหนังนั้นๆ ซึ่งข้อเสียของการฉายแบบนี้คือเราไม่สามารถรับประกันได้ว่าคนจะมาดูมากหรือน้อยเพียงใด คนที่อยากดูอาจจะไม่สามารถไปดูในช่วงเวลานั้นๆอันเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากที่หนังไม่สามารถเข้าไปถึงกลุ่มเป้าหมายได้ แต่วิธีการฉายหนังเรื่องนี้ของนวพลถือว่าเป็นโมเดลที่น่าสนใจไม่น้อยสำหรับคนทำหนังเล็กๆนอกกระแส นวพลใช้วิธีการจองห้องฉายเล็กๆ จุคนได้พอประมาณแล้วก็ให้จองบัตรล่วงหน้าไปเลยซึ่งมันก็รับประกันได้เลยว่ามีคนมาดูเท่าใด ได้รายได้เท่าใด หักลบรายจ่ายเป็นกำไรเท่าใดอันเป็นหนทางที่อินดี้จะไปบรรจบกับแมสได้อย่างพอดิบพอดีและขยับตัวได้ง่ายด้วยในการนำหนังไปฉายตามสถานที่ต่างๆทั่วประเทศ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นข้อเสียเดียวของโมเดลนี้อาจคือคนทำนอกจากจะต้องขยันทำ PR อย่างบ้าคลั้งแล้วพื้นฐานประสบการณ์และชื่อเสียงของเขานั้นต้องมีอยู่พอประมาณทีเดียวถึงจะสามารถก่อร้างสร้างโมเดลนี้ได้ซึ่งนวพลมีข้อนั้นอยู่เต็มมือ เราจึงได้เห็นคนดูเต็มทุกรอบในสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

     สำหรับตัวหนังนั้น ความน่าสนใจแรกคือไอเดียเริ่มต้นที่คิดทำหนังโดยใช้จำนวนมาตราฐานของจำนวนภาพที่ถ่ายได้ในฟิล์ม 1 ม้วนมาเป็นจำนวนฉากทั้งหมดในหนัง  แน่นอนการแช่กล้องนิ่งๆแล้วให้เหตุการณ์เกิดขึ้นหน้ากล้องตามสไตร์ของนวพลในหนังเรื่องก่อนๆนั้นมักเป็นปัญหากับเราพอควรด้วยเพราะความอดทนส่วนตัวและภาพที่ดูมันตายเกินไป แต่กับเรื่องนี้เราพบว่าการแช่กล้องนิ่งๆและให้เหตุการณ์เกิดตรงหน้านั้นสอดรับกับเนื้อหาและสารสำคัญของหนังได้เป็นอย่างดี ก็ในเมื่อมันว่าด้วยเรื่องของความทรงจำในภาพถ่ายที่หายไป การดูหนังเรื่องนี้เรื่องนี้จึงเหมือนเรากำลังดูภาพถ่าย 1 ม้วนที่มีข้อความสั้นๆเขียนนิยามไว้ด้านหลังแล้วคิดไปถึงภาพเคลื่อนไหวในเหตุการณ์ของภาพนั้นๆ
 
 
     ประเด็นหลักของหนังและอาจคือประเด็นหนึ่งเดียวของหนังนั้นคือเรื่องของ "ความทรงจำ" เราเห็นความทรงจำในหนังเต็มไปหมดไม่แม้แต่กับตัวละครเองแต่รวมไปถึงรูปแบบการนำเสนอและแนวคิดแรกเริ่มด้วย หนังเรื่องนี้อาจคือความทรางจำของนวพลเองที่มีต่อฟิล์ม การถ่ายภาพด้วยฟิล์มที่เริ่มน้อยลงทุกๆทีในยุคดิจิตอล อาจคือความทรงจำต่อผู้คนที่มีต่อภาพดิจิตอลที่ลงมือถ่ายไว้มากมายแล้วปล่อยทิ้งไว้ให้หายไปตามกาลเวลา(หรือจมหายไปในฮาร์ตไดร์ก้อนใดก้อนหนึ่ง) อาจคือความทรงจำของผู้คนที่เรารักและชื่นชมหรือแม้แต่ความทรงจำที่อยากจะลืมเลือน

     ตัวละครที่มันสะท้อนประเด็นความทรงจำได้ดีมากๆคือตัว อุ้ม เพราะมันคือตัวละครที่โดนผลักให้ลางเลือนเหมือนไม่มีอยู่จริง อุ้มไม่เคยปรากฏกายต่อหน้ากล้องชัดๆเลย(ทั้งกล้องถ่ายรูปในหนังและกล้องที่ถ่ายหนังเรื่องนี้) ตกเฟรมบ้าง กำแพงบังบ้าง ภาพเบลอบ้างหรือแม้แต่เข้ามาอยู่หลังกล้องถ่ายหนังเรื่องนี้ ดังนั้นอุ้มเลยกลายเป็นตัวตัวแทนของความทรงจำทั้งมวลและอย่าลืมว่าอุ้มถ่ายกล้องฟิล์มด้วย
 
 
     อย่างไรก็ตามเราพบว่าหนังเรียกร้องประสบการณ์ร่วมพอประมาณ ประสบการณ์เรื่องฟิล์มถ่ายรูป ประสบการณ์เรื่องการถ่ายภาพ ประสบการณ์ต่างๆนาๆที่ตัวละครทำรวมไปถึงอาชีพของตัวละคร รวมไปถึงประเด็นของหนังที่เราว่ามันน้อยเกินไป ดูจบแล้วเรารู้สึกว่าอยากให้หนังยาวขึ้นอีกซัก 20นาทีเพื่อให้หนังสามารถสอดแทรกประเด็นอื่นๆเข้าไปได้เพิ่มเติมหรือเพิ่มแบล็คกราวด์ตัวละครให้แน่นขึ้น แต่พอมันมีประเด็นเดียว(แต่ก็เป็นประเด็นที่แข็งอยู่)มันเลยทำให้รู้สึกว่าในบางช่วงบางฉากเหมือนใส่มาแบบไม่จำเป็นแต่ต้องใส่เข้าไปเพราะโดนบังคับด้วยข้อจำกัดว่าต้องครบ 36 ฉากแถมมีรีบๆไปด้วยในช่วงท้ายๆ รวมไปถึงฉากเฉลยของอุ้มที่เราไม่ชอบเลย มันเอาใจและตั้งใจฟีลกู๊ดเกินไป(อย่างกับหนัง GTH ฮา) เรารู้สึกว่าก็ในเมื่อมันคือการตามหาความทรงจำของทราย มันไม่เห็นมีความจำเป็นต้องยุ่งเกี่ยวกับตัวอุ้มอีกเพราะเขาคือความทรงจำไปแล้ว เป็นภาพแห่งอดีต ไม่ใช่ปัจจุบันหรืออนาคต

     และส่วนตัวเรากลับไม่ได้รู้สึกมากมายอะไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวละครหลักแต่เรากลับรู้สึกกับสิ่งที่เป็นเรื่องเล่าระหว่างทางของช่างกู้ไฟล์และเพื่อนของทรายมากกว่า ที่เราว่ามันจริง, เจ็บและใช่มากๆโดยเฉพาะบทสนทนาของสาวผู้มารับฉากฮาร์ตดิสราคา 3,500 กับการจำเบอร์โทรศัพท์ได้ของเพื่อนทราย (จนทำให้เรานึกไปถึงหนังที่เราเสียน้ำตามหาศาลอย่าง 5 Centimeters Per Second ที่ว่าด้วยเรื่องของความทรงจำเหมือนกัน)

     ถึงที่สุดแล้วนี่ก็เป็นหนังที่อยากแนะนำมากๆสำหรับใครก็ตามที่เห็นว่าความทรงจำมีค่าและอยากมีประสบการณ์ไปตามหามันไปด้วยกัน ซึ่งข่าวดีคือนวพลใจดีจัดฉายอีกครั้งในวันเสาร์ที่ 30 มิ.ย. และ อาทิตย์ที่ 1 ก.ค. ที่สมาคมฝรั่งเศษ ถ.สาธร และเห็นว่ามีเต็มบางรอบแล้ว สามารถเช็คข้อมูลเพิ่มเติมและวิธีการสำรองที่นั่งได้ที่ http://www.facebook.com/36exp แนะนำว่าไม่ควรพลาด (ได้ซีดีเพลงประกอบด้วยนะเอ้า!)
 
 
     ตอนขับรถกลับบ้าน เอาซาวด์แทรกหนังมาฟังแล้วก็พบว่าภาพในหนังวิ่งเข้ามาฝังตัวอยู่ในหัวเหมือนกันแฮะแม้จะไม่ถึง 36 ภาพก็ตาม
 
4/5
 

Comment

Comment:

Tweet

อยากดูแต่อยู่ ตจว. เลยได้แต่ร้องเพลงรอต่อไป.

#5 By keaaaa on 2012-06-30 09:43

อยากดูครับ Hot!

#4 By นกไซเบอร์ on 2012-06-21 16:38

อยากดูเรื่องนี้ที่สุดในสามโลก

#3 By Annann-chou-chou on 2012-06-20 15:39

น่าดูมากbig smile
big smile งานภาพเท่จัง